Nadenkertjes

OM EVEN BIJ STIL TE STAAN

GAZET VAN ANTWERPEN                                         vrijdag 19 mei 2017
 ‘Twaalf Nederlandse clubs willen kunstgrasverbod’

De Nederlandse clubs zijn kunstgras beu. Of liever: de twaalf eersteklassers die niet op een synthetische mat spelen. “Voetbal is niet eens leuk meer op zulke velden, je gaat er serieus over nadenken om weg te gaan uit Nederland vanwege het kunstgras”, zegt Ajax-aanvoerder Davy Klaasen. In de Jupiler Pro League voetbalt alleen Sint-Truiden op kunstgras. Maar de Nederlandse Eredivisie telde dit seizoen zes teams die hun opponenten op kunstgras verwelkomden: Heracles, Zwolle, Excelsior, ADO Den Haag, Roda JC en Sparta Rotterdam. De aanvoerders van hun twaalf opponenten roepen nu via de spelersvakbond op om kunstgras te verbieden en daar zelfs een licentievoorwaarde van te maken. “Spelen op kunstgras was een aanslag op mijn lichaam”, zegt de afscheidnemende Dirk Kuijt (Feyenoord). “Voetbal is een contactsport, maar op kunstgras verandert dat. Slidings op kunstgras zijn gewoon anders, je ligt helemaal open. Kunstgras is een gevaar voor het Nederlandse voetbal”.

kvu

GAZET VAN ANTWERPEN                                      maandag 7 oktober 2013
‘Arbitrage’

Bij nagenoeg elk verslag van een voetbalmatch zet de reporter van dienst de eventuele fouten van de arbitrage nog eens extra in de verf. Dat is niet fair. Reporters krijgen drie of meer herhalingen te zien en trekken dan pas hun conclusie. Zij schijnen te vergeten dat een scheidsrechter meteen op het veld moet beslissen. Soms in een fractie van een seconde. Ik nodig al die reporters uit om eens in onze amateurfederatie een wedstrijd te komen arbitreren, alleen en zonder allerhande hulpmiddelen. Benieuwd hoe ze het er vanaf zullen brengen als ze à la minute beslissingen moeten nemen.

Ronnie VAN BOUWEL, Deurne

GAZET VAN ANTWERPEN                                    maandag 10 december 2012
‘De mensen kunnen geen gezag meer verdragen’

Als algemeen voorzitter van de Koninklijke Antwerpse Vereniging van Vriendenclubs (KAVVV), een omnisportfederatie met bijna 20.000 leden, wil ik reageren op het artikel over de bevriende federatie VVV die de Antwerpse voetbalclub Omide Afghaan heeft geschorst na gevallen van agressie. Sinds vele jaren maken de Antwerpse amateurfederaties deel uit van een Interfederale Conventie. Dat wil zeggen dat de uitgesproken straffen vanaf zes speeldagen en meer aan de andere federaties worden doorgegeven en ook daar worden toegepast. In dit geval zullen de namen van de spelers van de geschorste ploeg ook aan ons worden doorgegeven, zodat wij maatregelen kunnen treffen om te beletten dat die zelfde ploeg met dezelfde spelers bij ons zou kunnen aansluiten. Niet alleen de KAVVV, maar ook andere federaties stellen al jaren alles in het werk om de sportiviteit, de fair play en het respect hoog in het vaandel te houden. Ook wij hebben de voorbije jaren al clubs ontslagen. Gebrek aan fair play en respect moet meteen in de kiem gesmoord worden. We verkondigen al jaren dat er een grondige mentaliteitswijziging moet komen omdat de mensen zeer moeilijk of helemaal geen gezag meer kunnen verdragen. Scheidsrechters worden vaak van bij het eerste fluitsignaal uitgescholden, maar zo goed als niemand doet er iets aan. Dikwijls krijgen ze nog bijval van de mensen buiten het speelveld en soms van eigen bestuursleden. Bepaald taalgebruik kan soms nog net door de beugel, maar het fysiek aanraken van een scheidsrechter kan absoluut niet. Het is spijtig genoeg dagelijkse kost op de voetbalvelden en er wordt te weinig tegen opgetreden. Voetballers zouden een voorbeeldfunctie moeten hebben voor de jeugd, maar zo gedragen ze zich helemaal niet.

Ronnie VAN BOUWEL, KAVVV

 

* * *

 

Dit is een verhaal van vier soorten mensen,
genaamd Alleman, Iemand, Eenderwie en Niemand

Er diende een zeer belangrijke taak volbracht te worden,
en aan Alleman was gevraagd om het te doen.

Alleman was er zeker van dat Iemand het wel zou doen.

Eenderwie kon het, maar Niemand deed het.

Iemand was er vreselijk boos om,
omdat het de taak was van Alleman.

Alleman dacht dat Eenderwie het kon,
maar Niemand wist dat Alleman het niet zou doen.

Het eindigde zodanig dat Alleman de schuld gaf aan Iemand,
terwijl Niemand had gedaan wat Eenderwie kon volbracht hebben.